Strona wykorzystuje pliki cookies, jeśli wyrażasz zgodę na używanie cookies, zostaną one zapisane w pamięci twojej przeglądarki. W przypadku nie wyrażenia zgody nie jesteśmy w stanie zagwarantować pełnej funkcjonalności strony!

 

Witamy!

 

23 listopada 2015 roku odbył się I cykl konsultacji Grupy Logopedycznej, który dotyczył zagadnień terapii dziecka o zaburzonym przebiegu rozwoju mowy z powodu niedosłuchu.

 

Zależało nam,  by przeanalizować trudności dziecka w okresie szkolnym oraz wyszczególnić najpotrzebniejsze warunki, w których edukacja ucznia aparatowanego przebiegałaby  łatwiej. Zachęcamy wszystkich nauczycieli pracujących w placówkach szkolnych do organizowania klasy wg potrzeb dzieci.

 

Na spotkaniu zapoznałyśmy się z przypadkiem chłopca z czasowymi niedosłuchami. Dziecko jakich wiele w naszych placówkach. Jednak nie często zastanawiamy się ile trudności pokonuje rodzic, by poradzić sobie z problemem. Zwłaszcza, gdy nie wie co ma robić.

 

Zajęcia z dzieckiem z niepełnosprawnością są wyzwaniem dla każdego terapeuty. Poszukujemy wielu nowych pomysłów do pracy, dlatego poszerzyłyśmy naszą wiedzę teoretyczną z zakresu mobilnej rekreacji muzycznej.

 

Zachęcamy do  zapoznania się z poniższymi rozważaniami naszych konsultantek i życzymy ciekawej lektury.

 

Uczestnicy spotkania:

 

1. Katarzyna Kmiołek - psycholog, oligofrenopedagog, terapeuta rodzinny. Poradnia Psychologiczno- Pedagogiczna, I LO.

 

2. Aneta Korc – Baj - terapeuta pedagogiczny, nauczyciel przedszkolny, prowadząca zajęcia z zakresu mobilnej rekreacji muzycznej. Bezpieczny Przedszkolak.

 

3. Lidia Kosiorek - neurologopeda, pedagog terapeuta, terapeuta integracji bilateralnej. Poradnia Psychologiczno- Pedagogiczna.

 

4. Marta Parasewicz – Sitek - filolog języków wschodniosłowiańskich, pedagog zajęć korekcyjno- kompensacyjnych, logopeda. Zespół Szkół w Woli Mystkowskiej.

 

5. Maryla Szyszkowska - nauczycie przedszkolny, logopeda. Przedszkole  Samorządowe w Długosiodle.

 

6. Edyta Trociewicz - neurologopeda, pedagog. Poradnia Psychologiczno- Pedagogiczna, Szkoła Podstawowa nr 1 w Wyszkowie.

 

7.Magdalena Waszkiewicz - Kierownik Centrum Rozlewisko nad Bugiem, studentka logopedii.

 

8.Monika Woźniak - neurologopeda, pedagog niepełnosprawnych intelektualnie. SOSW w Wyszkowie, Zespół Szkolno- Przedszkolny w Zabrodziu.

 

Charakterystyka dziecka z określonym typem niedosłuchu

 

Magdalena Waszkiewicz

 

Stopień uszkodzenia słuchu warunkuje poziom funkcjonowania ucznia. Ubytek słuchu od 20 dB do 40 dB to uszkodzenie na poziomie lekkim, od 41dB do 70 dB – na poziomie umiarkowanym, od 71 db do 90 dB – na poziomie znacznym oraz od 91 dB i więcej - głębokim. Wiele czynników może mieć wpływ na powstawanie uszkodzenia słuchu- upośledzenie słyszenia dźwięków. Niektóre z nich mogą występować w bardzo wczesnych okresach rozwoju człowieka- już w okresie płodowym.

 

Uszkodzenie słuchu powoduje:

 

- niedosłuch przewodzeniowy,

 

- niedosłuch odbiorczy.

 

W każdym rodzaju niedosłuchu zostają zachowane tzw. resztki słuchowe- możliwość percepcji dźwięków o określonej głośności i w zachowanym paśmie częstotliwości. Resztki słuchowe w każdym przypadku są inne, zwykle większe w niedosłuchu przewodzeniowym, mniejsze natomiast w odbiorczym uszkodzeniu słuchu. Zachowane resztki słuchowe, ich wielkość, określają poziom uszkodzenia słuchu. Im wcześniej wystąpiło uszkodzenie słuchu, tym konsekwencje uszkodzenia dla rozwoju językowego są poważniejsze, a im głębszy niedosłuch (poziom uszkodzenia) tym mniejszy zysk z aparatów słuchowych. Aparaty słuchowe są protezą taką jak okulary w upośledzeniu wzroku lub wózek w uszkodzeniach narządu ruchu. Aparaty słuchowe (tradycyjne) zatem nie zastępują słuchu, wzmacniają jedynie zachowane resztki słuchowe. Także implanty ślimakowe (tj. urządzenia przetwarzające odebrane dźwięki na impulsy elektryczne) pozostają protezą i nie umożliwiają naturalnego słyszenia. Im zachowane resztki słuchowe są większe tym większy zysk z aparatów słuchowych.

 

Uszkodzenie słuchu w każdym przypadku powoduje wystąpienie bariery fonologicznej. Oznacza to trudności w percepcji dźwięków, w tym dźwięków mowy a w przypadku uszkodzenia od urodzenia lub wczesnego dzieciństwa również znaczące opóźnienie rozwoju językowego we wszystkich aspektach języka: fonologicznym- poprawności artykulacyjnej, syntaktycznym – opanowania poprawności gramatycznej, semantycznym – rozumienia przekazów słownych. Protezowanie uszkodzonego słuchu (indywidualne aparaty słuchowe, implanty ślimakowe) poprawia komfort percepcji dźwięków, nie powoduje jednak nagłej zmiany w przełamaniu bariery fonologicznej. Oznacza to zaburzony rozwój rozumienia, budowania wypowiedzi i artykulacji. Nagła zmiana w przełamywaniu bariery fonologicznej nie jest możliwa, ponieważ aparat słuchowy nie czyni z osoby niesłyszącej człowieka o poprawnej percepcji słuchowej, zmniejsza jedynie poziom uszkodzenia. Ponadto pełne wykorzystanie możliwości technicznych aparatu słuchowego wymaga czasu. Czasu, który jest potrzebny na osłuchanie się ze wzmocnionymi dźwiękami, ich charakterystyką. Pełny zysk z aparatu słuchowego (maksymalne wykorzystanie możliwości technicznych) uzależniony jest także od umiejętności korzystania z kompleksowego sposobu percepcji informacji dźwiękowych czyli umiejętności włączenia pozostałych sprawnie funkcjonujących zmysłów, przede wszystkim wzroku oraz intelektu, do odbioru dźwięków.

 

Nagła zmiana języka dziecka niesłyszącego/ niedosłyszącego nie jest możliwa, ponieważ język- jego opanowanie, wymaga pokonania kolejnych etapów rozwoju językowego. Dziecko z wadą słuchu musi pokonać kolejne etapy rozwoju językowego tak  jak jego słyszący rówieśnik. Uszkodzenie słuchu we wczesnym dzieciństwie wydłuża (czasem o kilka lat) czas niezbędny do pokonania kolejnych etapów rozwoju językowego. Dlatego język ucznia niesłyszącego/ niedosłyszącego jest zawsze młodszy niż jego wiek biologiczny, tym młodszy im głębsze jest uszkodzenie słuchu.

 

Charakterystyka dziecka w szkole ogólnodostępnej

 

Nie jest chory, tylko źle słyszy, czasem jednak choruje. Bywa grzeczny lub niegrzeczny, jak każde dziecko. Jest wesoły a czasem smutny. Potrzebuje uwagi, zainteresowania, lubi pochwały, chce być lubiany jak wszystkie dzieci. Jest uczniem o normalnym potencjale intelektualnym- w normie intelektualnej. Nie wszystko słyszy, ma słaby słuch. Nie wszystko rozumie- jego język może być o kilka lat młodszy od jego wieku biologicznego. Z racji opóźnień w rozwoju językowym wykazuje niższy w stosunku do wieku, poziom dojrzałości społecznej. Nie wszystko może powiedzieć (brakuje mu słów, słabo operuje gramatyką języka, im jest młodszy tym mówi mniej wyraźnie). Ma kłopoty z koncentracją uwagi- tym większe, im mniej rozumie. Pamięć słowną ma znacznie słabszą od wzrokowej- dlatego słabo zapamiętuje nowe, rzadko stosowane w mowie potocznej słowa. Zawsze uczy się na bardzo dobre i dobre oceny (wysiłek i czas jaki poświęca na naukę), rzadziej je jednak otrzymuje. Rzadko wykazuje aktywność na lekcji (jest niepewny siebie, swojej wiedzy, umiejętności wyrażania tego co umie).

 

Stopień ubytku słuchu warunkuje konsekwencje dla rozwoju mowy dziecka. Lekki ubytek słuchu powoduje trudności z rozumieniem tekstów wypowiedzianych cicho lub szeptem. Dziecko ma trudności ze śledzeniem toku lekcji, nie zawsze wie co należy zrobić. Uczeń sprawia wrażenie, że ma trudności ze świadomą koncentracją uwagi. Słaba analiza i synteza słuchowa słów opóźnia umiejętność nauki czytania i pisania. Dziecko popełnia błędy przy pisaniu tekstu ze słuchu, często myląc głoski dźwięczne i bezdźwięczne. Umiarkowany (średni) ubytek słuchu  może powodować mniejszą wiedzę ogólną. Dziecko nie nadąża za tokiem lekcji. Z trudem korzysta z zajęć prowadzonych metodą pogadanki i dyskusji. Trudności sprawiają pytania i polecenia skierowane do ucznia. Często niewłaściwie interpretuje wypowiedzi nacechowane emocjonalnie. Dziecko czyta wolniej i nie do końca może zrozumieć dłuższy tekst. Ma trudności z przyswajaniem abstrakcyjnych pojęć i nowych terminów. Popełnia błędy w prawidłowym zapisie wyrazów (myli głoski o podobnym brzmieniu). Dużą trudnością jest dla ucznia formułowanie poprawnych gramatycznie wypowiedzi. Popełnia liczne błędy językowe w wypowiedziach pisemnych. Odpowiada ustnie i pisemnie w sposób uproszczony, krótko, schematycznie, często nie na temat. Ma duże trudności z przyswojeniem języka obcego. Znaczny (poważny) ubytek słuchu skutkuje ograniczonym zasobem wiedzy ogólnej, powodującym istotne problemy w opanowaniu wiadomości ze wszystkich przedmiotów nauczania. Słownictwo czynne i bierne jest bardzo ubogie. Uczeń ma trudności z prawidłowym formułowaniem wypowiedzi pisemnych. Popełnia bardzo dużo błędów językowych, które sprawiają, że wypowiedzi stają się niekomunikatywne. Dziecko z poważnym ubytkiem rzadko i niechętnie wypowiada się na lekcji. Mówi niewyraźnie, co powoduje, że jego odpowiedzi mogą być niezrozumiała. Dziecko z głębokim ubytkiem słuchu z trudem nawiązuje kontakty społeczne. Ma trudności z komunikowaniem się, często nie jest rozumiane przez otoczenie. Ma tendencję do mechanicznego uczenia się na pamięć bez rozumienia treści. Odpowiada na pytania odtwarzając wyuczone fragmenty.

 

Opis przypadku chłopca z czasowymi niedosłuchami - przebieg diagnozy

 

Monika Woźniak

 

Dane zebrane na podstawie wywiadu z matką.

 

Obecny wiek chłopca: 7 lat

 

Historia choroby:

 

Chłopiec urodzony z ciąży o przebiegu prawidłowym, rozwiązanej przez CC, uzyskał 10 pkt w skali Apgar (urodzony w lutym 2008r.)

 

Przechodził bardzo często infekcje górnych dróg oddechowych.

 

Miał problemy z jedzeniem  (brak apetytu). Zdarzało się, że jadł jeden posiłek w ciągu dnia, po wielu staraniach mamy lub babci.

 

Ze względu na bardzo częste infekcje górnych dróg oddechowych mama chłopca szukała pomocy u lekarzy specjalistów (laryngologów). Lekarze nie zauważyli niepokojących zmian, czy objawów.

 

Gdy chłopiec miał 3,5r. mama udała się z nim do alergologa, który zalecił fiberoskopię.

 

Badanie to wykazało przerost migdałka gardłowego i migdałków podniebiennych, obustronne wysiękowe zapalenie ucha środkowego.

 

Chłopiec poddany został operacji w 2011r., podczas której usunięto migdałek gardłowy i częściowo usunięto migdałki podniebienne oraz założono drenaż wentylacyjny uszu.

 

Leczenie odbywało się w Kajetanach oraz w szpitalu przy ul. Niekłańskiej.

 

Niestety operacja przyniosła krótką poprawę, a mama chłopca zaczęła zauważać, że chłopiec ma problemy ze słuchem.

 

Po diagnozie słuchu stwierdzono, że chłopiec miewa „okresowe” niedosłuchy (gdy nie ma drenażu).

 

Chłopiec jest już po kilku operacjach, które odbywają się co pół roku (są długie kolejki na ten zabieg, a mamy chłopca nie stać na leczenie prywatne) i polegają na nacinaniu błony bębenkowej i zakładaniu drenów.

 

Obecnie chłopiec słyszy dobrze, gdy ma dreny, natomiast po ich usunięciu wracają problemy ze słyszeniem.

 

Obawy i pytania mamy chłopca:

 

Po usuwaniu drenów zostają małe zrosty.

 

Gdzie może uzyskać pomoc oraz wskazówki do pracy z dzieckiem w domu i w szkole w przypadku okresowych niedosłuchów. Ma na myśli głównie sprawdziany, podczas których materiałem zadaniowym są wskazówki płynące z płyty, z magnetofonu oraz dyktanda, podczas których nauczyciel dyktując treść chodzi w sali itp.

 

Uzyskane informacje dotyczące pytań mamy chłopca:

 

Należy udać się do Poradni w celu złożenia wniosku o badanie psychologiczno – pedagogiczne.

 

Po przeprowadzonym badaniu chłopiec otrzymać może zalecenia do pracy w domu oraz w szkole (m.in.: odpowiednie ustawienie ławek w sali lekcyjnej, podklejenie ławek i krzeseł filcowymi podkładkami w celu zmniejszenia hałasu, szczegółowe zasady postępowania dla nauczycieli pracujących z dzieckiem).

 

Coś trzeba ale nie wiem co

 

Lidia Kosiorek

 

Słuch fizyczny rozwija się od poczęcia i powinien być w pełni ukształtowany i gotowy w chwili urodzenia, ponieważ na podstawie prawidłowego słuchu fizycznego kształtuje się i rozwija przez wszystkie lata wczesnodziecięca percepcja słuchowa. Idealną sprawą byłoby, gdyby małe dzieci ciągle słyszały dobrze. Jednak okres przedszkolny charakteryzuje się występowaniem częstych infekcji górnych dróg oddechowych u wielu dzieci. Zatem czy nasze dzieci, zdrowo urodzone, z prawidłowym słuchem fizycznym w okresie wczesnodziecięcym słyszą tak samo? Po analizie przypadku widzimy, że nie. Są dzieci które bardzo często chorują, przechodząc lżejsze lub cięższe zapalenia uszu. Zasadne zatem jest wykonanie prostego badania słuchu u laryngologa. Dotyczy to również dzieci, które mają przerośnięte migdały, intensywnie pochrapują w nocy i są ciągle zakatarzone.

 

Dziecko przygotowuje się do  prawidłowego mówienia poprzez kształtowanie się percepcji słuchowej na bazie prawidłowego słuchu fizycznego, jak również poprzez intensywny rozwój ruchowy. Wady słuchu opóźniają lub uniemożliwiają rozwój funkcji słuchowej. Ogólnie wiadomo, że percepcja słuchowa powinna być stymulowana w terapii z dzieckiem niedosłyszącym. Rozwijająca się technika na świecie daje nam duży wachlarz możliwości, ćwiczeń, wykorzystywania sprzętu, jakim możemy się posłużyć na zajęciach. Jednak z drugiej strony ta rozwijająca się technika uniemożliwia nam kształtowanie uwagi słuchowej, a tym samym rozwój percepcji słuchowej. Poczynając już od najmłodszych lat dzieci rosną w „świecie obrazu”. Dostarczamy im więcej wrażeń wzrokowych, aniżeli słuchowych. Oczywiście, że nie wyłączamy dźwięku. Jednak kolorowe, migoczące zabawki, bajki z odbiorników telewizyjnych mimo wszystko bardziej skupiają uwagę wzrokową. W szkolnictwie modne stały się prezentacje multimedialne dla dzieci i młodzieży zamiast tzw. wykładu. Zainteresowanie uczniów wzrasta i poprawiają się efekty nauczania. Jednak wniosek nasuwa się jeden- dzieci i młodzież nie są przygotowane do utrzymania dłuższej uwagi słuchowej. Być może nie często opowiadamy swoim latoroślom bajki na dobranoc w ciemnym pokoju, gdy leżą w łóżkach. Odnoszę wrażenie, że my dorośli też wolimy patrzeć. Częściej wybralibyśmy teatr niż filharmonię.

 

Wrażenia słuchowe są potrzebne dzieciom, zwłaszcza tym, które mają nieprawidłowości rozwojowe. A muzyka jest tym wrażeniem, które dodatkowo motywuje młodego człowieka do wysiłku.

 

Francuski neurolog i foniatra Alfred Tomatis przypisywał niemal magiczne właściwości muzyce, zwłaszcza muzyce Wolfganga Amadeusza Mozarta. Chodzi o tzw. „efekt Mozarta”, który polegać miał na tym, że dzieci, których matki słuchały w ciąży muzyki wiedeńskiego klasyka, są bardziej inteligentne, zdolne do nauki języków obcych i wrażliwe, niż ich rówieśnicy, którym mamy nie puszczały mozartowskich sonat i symfonii. Późniejsze badania psychologiczne udowodniły, że „efekt Mozarta” jako taki nie istnieje. Kto ma rację? Być może ważna jest muzyka „żywa”, a nie puszczana ze sprzętu. „Niech twoje dziecko będzie muzykalne”- mówią terapeuci i zapewne nie chodzi o zdolności muzyczne i talent, ale o obcowanie ze światem dźwięków. Dziecko już w 4- 5 miesiącu życia płodowego zaczyna reagować na bodźce akustyczne. Jego ucho dobrze rozpoznaje głos matki i rytm uderzeń jej serca. Szczególnie cenną lekcją będzie kojący śpiew mamy- nawet takiej, która sama o sobie myśli, że jest niemuzykalna. Muzyka wyzwala w dziecku emocje i dobrze mu się kojarzy.

 

Droga Mamo, to Ty jesteś najlepszym terapeutą swojego dziecka. Pod kierunkiem logopedy możesz wiele osiągnąć w rozwoju swojego dziecka, ponieważ terapia nie musi odbywać się  za zamkniętymi drzwiami gabinetu. Wystarczy wyłączyć odbiorniki telewizyjne i radiowe i wykorzystywać dźwięki, które otaczają nas dookoła. Moc „żywego dźwięku” jest silniejsza niż odgłosy puszczane na płycie CD. Ważne jest by wyszukiwać te dźwięki w otoczeniu np. szczekanie psa, mieszanie łyżeczką, szum wody i nazywać je. Można zgromadzić w  domu tyle instrumentów ile się da i wygrywać na nich dźwięki. Bębenek, cymbałki, czy flet dostarczają dzieciom więcej wrażeń słuchowych niż grające zabawki cyfrowe. Do fantastycznej terapii słuchowej możemy zaliczyć granie na garnkach i pokrywkach; zamykanie i otwieranie szuflad tzw. trzaskanie.; wspólne śpiewanie piosenek, ponieważ nasz głos wytwarza dźwięki na paśmie wielu częstotliwości. I o to chodzi.

 

Drodzy Rodzice zachęcam do odwiedzania filharmonii, zamiast głośnej sali kinowej, śpiewania piosenek, zamiast puszczania jej z odbiorników i oczywiście do długich spacerów z dzieckiem, by móc lokalizować źródła dźwięków, które otaczają nas z każdej strony. Wystarczy zamknąć oczy i posłuchać…

 

Podział głuchoty- specyfika zaburzenia ze względu na rozwój poznawczy.

 

Katarzyna Kmiołek

 

  • Głuchota dwustronna
  • Głuchota jednostronna prawo- lub lewostronna
  • Trudności w przyswajaniu mowy  i kształtowaniu się umiejętności komunikacyjnych,
  •  Trudności w przyswajaniu ortografii,
  • Problemy w przyswajaniu wiedzy wymagającej sekwencyjnego (logicznego) porządkowania faktów (lewa półkula),
  • Trudności z koncentracją uwagi( uczeń łatwo może wyłączać się z toku lekcji, przenosić uwagę na inne zagadnienia),
  • W umiejętnościach komunikacyjnych,
  • W przyswajaniu wiedzy wymagającej logicznego porządkowania - trudności w nauce matematyki i innych przedmiotów ścisłych (fizyka, chemia),
  • Trudności dyslektyczne ( na skutek ograniczenia umiejętności analizy i syntezy głoskowej , a także zaburzeń lateralizacji słuchowej).
  • Trudności z interpretowaniem emocjonalnego komponentu wypowiedzi- problemy w relacjach,
  • Trudności z kontrolą emocji, niezrównoważenie emocjonalne (lewostronna percepcja zapewnia możliwość analizy danych o emocjach zawartych w wypowiedzi. Barwa głosu, jego natężenie, melodia pozwala ocenić stany emocjonalne u innych osób) brak tych danych powoduje u dziecka stan niepewności, zagrożenia, może być przyczyną niepokojów, a nawet lęków i przejawiać się izolowaniem lub agresją). Może  tez przeszkadzać dziecku w nawiązywaniu relacji koleżeńskich, a także utrudniać kontakt z nauczycielem. Jak wspomniano można obserwować niezrównoważenie, skłonność do załamań, nerwowość, drażliwość, brak pewności siebie w kontaktach z innymi, płaczliwość. W takich przypadkach potrzebna jest pomoc psychologiczna.
  • Trudności całościowego postrzegania problemów i dostrzegania zagadnień estetycznych i emocjonalnych - trudności z językiem polskim, (dziecko może preferować przedmioty ścisłe),
  • Trudności z percepcją muzyki ( za którą odpowiada prawa półkula-czyli lewe ucho – trudności z poczuciem rytmu, odtwarzaniem melodii piosenek, nauką gry na instrumentach).
  • SPOSTRZEGANIE - Postrzeganie świata przez dziecko z uszkodzonym słuchem opiera się głównie  na wrażeniach wzrokowych, dotykowych, wibracyjnych i smakowych.  Dlatego też spostrzeżenia, jakie kształtują się w jego umyśle są niepełne, gdyż ograniczone o bodźce słuchowe. Ten ograniczony zasób bodźców powoduje, że dziecko, które nie rozwinęło jeszcze mowy, może nie rozwinąć jej w sposób naturalny – czyli na drodze słuchowego przetwarzania usłyszanych dźwięków. Można wnioskować, iż brak wzorców mowy wpływa na kształt spostrzeżeń w umyśle dziecka.
  • Czerpanie informacji głównie za pomocą wzroku i z wyłączeniem bodźców słuchowych może utrudniać postrzeganie związków, takich jak zagadnienie czasu i przestrzeni.
  • Dzieje się tak za sprawą ubogiego słownika, który nie jest w stanie w pełni wyrazić właściwie zachodzących stosunków czasowo-przestrzennych. To z kolei prowadzi do trudności w spostrzeganiu, a te- do powstawania trudności w nauce czytania i pisania, które jednoznacznie przekładają się na osiągnięcia szkolne ucznia.
  • MYŚLENIE – myślenie jest oparte na uogólnianiu i abstrahowaniu. Z procesem uogólniania związana jest mowa i zasób pojęć.  U dzieci z wadą słuchu trudniejsze jest budowanie pojęć w umysłach i dlatego trudniej zachodzą procesy uogólniania i abstrahowania . Warunkiem rozwoju myślenia na poziomie abstrakcyjnym jest w pełni funkcjonujący słownik pojęciowo-słowny.
  • U dzieci z wadą słuchu charakterystyczna jest  sztywność i stereotypowość myślenia, uwidaczniać się to może, np. w wykonywaniu zadań w ten sam, wyuczony sposób, niekoniecznie adekwatny do sytuacji.
  • Zaburzenia występują tez w procesie zapamiętywania, czyli magazynowania obrazów, zdarzeń, myśli oraz ich przypominaniu.  U dzieci z wadą słuchu dominuje pamięć wzrokowa, dziecko tworzy więc  pamięć obrazów wzrokowych, a nie słuchowych i dlatego proces zapamiętywania jest o wiele trudniejszy niż w przypadku wykorzystywania obydwu analizatorów.  Dzieci te potrafią zapamiętać wiele obserwowanych szczegółów , ale jeśli chodzi o zrozumienie i powiązanie w całość, np. podanego tekstu, to nastręcza to im duże trudności. Nie potrafią powtórzyć tekstu własnymi słowami, nie rozumieją związków, mechanicznie powtarzają treść.
  • Utrudnieniem są pojęcia symboliczne, które nie są zrozumiałe dla dzieci z wadą słuchu i często są odbierane w sposób dosłowny. Spowodowane jest to małym zasobem słów oraz brakiem doświadczeń językowych.  Trudno zapamiętać słowa jeśli się je nie w pełni słyszy, nie w pełni odbiera i nie rozumie ich znaczenia.  Kiedy dziecko nie słyszy prawidłowego brzmienia wyrazów, nie potrafi  ich powtórzyć i też nie magazynuje ich w swej pamięci. Zatem sprawność pamięci dzieci niesłyszących zależy od zasobu leksykalnego, wiedzy oraz bogatego doświadczenia.
  • Co ważne – zaburzenia w procesach poznawczych nie muszą być  jedynie wynikiem niedostatecznego opanowania mowy.  Na taki stan mogą mieć także wpływ czynniki natury wewnętrznej: np. bierność w myśleniu, brak motywacji do prowadzenia procesów intelektualnych, sztywność i schematyczność myślenia.  Może być tez związane ze środowiskiem, w jakim rozwija się dziecko (rodzina, szkołą)
  • Nierzadko owe środowiska wiedząc o zaburzeniach dziecka wyręczają je w pokonywaniu trudności, pomagając w sytuacjach, które tego  nie wymagają, podając gotową wiedzę. W ten sposób łatwiej dochodzi do ukształtowania się postawy roszczeniowej i bierności w myśleniu.
  • Zaburzenie jednej z funkcji poznawczych prowadzi do zmian w funkcjonowaniu całego procesu poznawczego dziecka z wadą słuchu. Nawet jeśli pozostałe zmysły przejmą część funkcji uszkodzonego słuchu, dziecko z niepełnosprawnością ma mniejsze szanse na sukces edukacyjny niż jego w pełni zdrowi rówieśnicy.
  • U dziecka z wadą słuchu rozwój sfery emocjonalnej może ulec zaburzeniu. Powodem jest brak komunikacji z otoczeniem. W rodzinach słyszących posiadających dziecko z wadą słuchu komunikacja rodziców z dzieckiem nie jest na tym samym poziomie, co powoduje zaburzenia w sferze emocjonalnej dzieci. Taki stan powoduje u dzieci: złość, lęk, poczucie odrzucenia i niezrozumienia. Jest to mniej widoczne w rodzinach, gdzie zarówno dzieci, jak i rodzice nie słyszą, gdyż wówczas oni lepiej porozumiewają się ze swymi dziećmi, np. migowym kodem językowym, co nie powoduje niezrozumienia, ale wpływa pozytywnie na rozwój emocjonalny dziecka.
  • AKCEPTACJA –dziecko nieakceptowane przez rodziców nie zaakceptuje samego siebie. Będzie miało trudności, lęk, obawy przed noszeniem, np. aparatów słuchowych, gdyż będą uwidaczniały jego kalectwo. Brak akceptacji ze strony najbliższych może tez rzutować na grunt kontaktów społecznych. Dziecko nie wierząc w swe siły, możliwości i mając świadomość niezrozumienia nie będzie podejmowało prób zbliżenia się do grupy rówieśniczej, gdyż będzie się obawiać odrzucenia i  braku akceptacji. Dlatego tak ważna jest prawidłowa relacja dziecka z rodzicami, z którymi dziecko nawiązuje pierwsze więzi (teoria przywiązania).
  • Dziecko z wadą słuchu odbiera tylko głośne dźwięki, dlatego odbiór mowy i jej zabarwienia emocjonalnego jest utrudniony. Dziecko, które nie potrafi odczytywać emocji w prawidłowy sposób nie będzie też potrafiło ich eksponować, co może wywoływać u niego frustrację. Niemożność porozumienia się z rówieśnikami, trudności w odczytywaniu i przekazywaniu emocji może wpływać na kształtowanie się nieprawidłowych relacji społecznych w klasie.
  • U uczniów z uszkodzeniami słuchu mogą kształtować się niepożądane postawy wobec otoczenia – zbyt roszczeniowa lub wycofująca się.

 

Głuchota prawostronna

 

Szczególnie, gdy powstała u dziecka w okresie rozwoju mowy mogą wystąpić następujące trudności:

 

Głuchota lewostronna

 

Dostosowanie optymalnych warunków dla ucznia z niedosłuchem w szkole.

 

Katarzyna Kmiołek

 

11 podstawowych zasad myślenia i postępowania:

 

1. Jestem dobrym i mądrym nauczycielem. Moja wiedza i kompetencje pedagogiczne pozwalają mi (umożliwiają mi) dobrze nauczać dziecko z wadą słuchu. Praca ta może stać się źródłem wielkiej satysfakcji osobistej i zawodowej.

 

2. Dziecko z wadą słuchu czuje i myśli tak, jak każde inne normalnie słyszące i mówiące dziecko. Nauka razem z rówieśnikami daje mu możliwość pełnego rozwoju społecznego, intelektualnego i psychicznego.

 

3. Moja praca jest skuteczna, gdyż współpracuję z rodzicami dziecka i specjalistami zajmującymi się rehabilitacją dzieci z wadami słuchu. Wiem, że wątpliwości i trudności są nieodłącznym składnikiem twórczego działania.

 

4. Wiem i pamiętam, że dziecko z wadą słuchu ma nieograniczone możliwości rozwoju intelektualnego i ode mnie zależy, czy dam mu na to szansę.

 

5. Im częściej będę rozmawiać z dzieckiem z wadą słuchu, tym większe mamy obydwoje szanse na wzajemne rozumienie się i uczenie.

 

6. Wiem, że aparaty słuchowe (implanty itp.) są tylko doskonałymi protezami- nigdy nie umożliwiają pełnego słyszenia.

 

7. Zawsze pamiętam aby moja twarz była wyraźnie widoczna dla dziecka, a w czasie rozmowy z nim odległość między nami nie przekraczała 1,5 m.

 

8. Pamiętam, że hałas skutecznie zniekształca i tłumi dźwięki mowy, unikam więc przekazywania nowych i ważnych wiadomości w złych warunkach akustycznych.

 

9. Zdaję sobie sprawę, że słuchanie jest dla dziecka z wadą słuchu czynnością wymagającą wzmożonej koncentracji uwagi. Normalną konsekwencją tego jest jego szybsze i większe zmęczenie oraz wzmożona podatność na stres.

 

10. Wiem, że jestem znaczącą osobą w życiu mojego ucznia. Każda moja pochwała i dostrzeżenie jego wysiłku sprawiają mu ogromną radość i zachęcają do dalszej nauki.

 

11. Znacznie ułatwiam funkcjonowanie dziecka, jeśli będzie ustawienie ławek w klasie w kształcie podkowy. Daje to możliwość ciągłego obserwowania ust mówiących kolegów i nauczyciela. Odległość od osób mówiących jest niezmienna, do czego słuch dziecka przyzwyczaja się. Jednocześnie inni uczniowie będą lepiej rozumieli to, co mówi dziecko z uszkodzonym słuchem.

 

Wskazówki techniczne opracowane przez National Acoustic Laboratories z Sydney w Australii (wg tłum. M. Góralówny):

 

A p a r a t y s ł u c h o w e

 

  • Aparat słuchowy jest urządzeniem elektronicznym zasilanym baterią. Składa się z mikrofonu,  wzmacniacza i słuchawki. Proteza, jaką jest aparat, nie przywraca normalnej zdolności słyszenia, wpływa jednak na znaczne zrekompensowanie ubytku słuchu.
  •  Implant ślimakowy – jest rodzajem protezy słuchowej, która zamienia dźwięki na impulsy prądu elektrycznego, a następnie doprowadza je do zakończeń nerwu słuchowego. Impulsy są dalej przewodzone do ośrodków centralnych w mózgu oraz rozpoznawane jako wrażenia słuchowe. Implanty ślimakowe mogą być wszczepiane jednostronnie lub obustronnie.
  •  Implant pniowy – stosowany jest w rodzajach głuchoty, których przyczyną jest uszkodzenie nerwu słuchowego. Zadaniem elektrody, umieszczonej w pniu mózgu, jest bezpośrednia stymulacja jąder nerwu słuchowego.
  • Bezprzewodowy system komunikacji – FM służy ulepszeniu komunikacji między nauczycielem i uczniem w niesprzyjających warunkach akustycznych. Eliminując pogłos i hałasy z otoczenia pozwala na bardziej komfortowe rozumienie mowy. FM składa się z nadajnika wychwytującego głos mówiącego i wysyłającego go za pomocą fal radiowych bezpośrednio do odbiornika połączonego z aparatem słuchowym.
  • To urządzenie współdziałające z komputerem i projektorem multimedialnym. Tablica pełni rolę wielkiego monitora, który reaguje na dotyk specjalnego pióra. Dzięki temu urządzeniu można obsługiwać dowolny program uruchomiony w komputerze lub wykorzystywać  własne oprogramowanie tablicy. Tablice interaktywne zastosowane w pracy ze słabo słyszącymi lub niesłyszącymi uczniami mogą stać się cennym środkiem pozwalającym na uatrakcyjnienie lekcji, podniesienie efektywności procesów percepcyjnych wykorzystujących wzrok (możliwość prezentowania wykresów, animacji, interakcji, filmów i obrazów), a tym samym podniesienie u uczniów motywacji do nauki.
  • K o m p u t e r y z odpowiednim oprogramowaniem edukacyjnym i terapeutycznym.
  • D y k t a f o n W uzasadnionych przypadkach, gdy możliwości percepcyjne ucznia z uszkodzonym słuchem nie pozwalają na zapamiętanie lub zanotowanie najistotniejszych informacji podczas lekcji, wskazane jest umożliwienie nagrania wykładu, opowiadania czy opisu, prezentowanego przez nauczyciela, na dyktafon. Może to stanowić cenne źródło wykorzystywane przez ucznia w domu, w celu przypomnienia i utrwalenia wiadomości z lekcji.                

 

I m p l a n t y

 

S y s t e m F M

 

T a b l i c e i n t e r a k t y w n e

 

System oceniania

 

Kryteria oceniania powinny uwzględniać występowanie obiektywnych trudności, wynikających z uszkodzenia słuchu i zakładać tolerancyjne podejście w następujących kwestiach: formy argumentowania, uzasadniania, opiniowania z wykorzystaniem środków językowych; budowania logicznej, spójnej struktury tekstów mówionych i pisanych; błędów gramatycznych (składniowych, fleksyjnych i stylistycznych); opanowania na pamięć większych fragmentów tekstu; posługiwania się mniejszym, niż u słyszących rówieśników, zasobem leksykalnym; błędów merytorycznych, wynikających ze słabego opanowania nowej specjalistycznej terminologii; umiejętności dostrzegania różnicy między językiem mówionym i pisanym; błędów wynikających z barier w przyswajaniu systemu fonologicznego.

 

W przypadku języka obcego przedmiotem oceny słabo słyszącego ucznia nie powinna być płynność i poprawność wymowy oraz poprawność gramatyczna i stylistyczna.

 

Mobilna rekreacja muzyczna.

 

Aneta Korc- Baj

 

Mobilna rekreacja muzyczna jest jedną z form muzykoterapii aktywnej. W tej metodzie stosuje się różne style muzyczne. Szczególnie istotną jej cechą jest mobilność,  pozwalająca prowadzącemu zajęcia, wykorzystywać w czasie ich trwania wszystkie etapy w proponowanej przez autora kolejności, bądź w oparciu o bieżącą obserwację zachowań i reakcji dzieci, ćwiczenia skracać, wydłużać lub nawet eliminować. Muzyka jest bardzo ważnym elementem w pracy i pełni wiele funkcji:

 

  • uczy,
  • bawi,
  • rozwija,
  • wychowuje,
  • wspomaga rozwój emocjonalny,
  • wpływa na ogólny stan dziecka.
  • Zaczynamy od ćwiczeń stóp. Imitujemy marsz w pozycji siedzącej, możemy wzbogacić go fotografiami.
  • Kolejnym krokiem w zrytmizowaniu jest doskonalenie sprawności dłoni : klaszczemy

 

Terapeuta prowadząc zajęcia realizuje również potrzebę ruchu. Różnorodność form ruchu pomaga dzieciom odreagować napięcie psychofizyczne, skoordynować ruchy ciała i rozwijać świadomość własnego ciała w przestrzeni. Metoda ta kształtuje umiejętności współdziałania w grupie, pozwala na niewerbalne sposoby wyrażania siebie, pomaga nawiązywać kontakty z innymi, uczy koncentracji uwagi, ćwiczy pamięć i wyobraźnię, może być źródłem odprężenia.

 

Ważnym elementem jest zrytmizowanie

 

  1.  palce-palce (piano): deszczyk, kroki myszki 
  2. palce-środek dłoni (forte)
  3. Muszelki-muszelki (forte)-oklepujemy uda, łydki z boku

 

  • Do ruchu dodajemy rytmicznie wypowiadane samogłoski, sylaby, słowa, krótkie zdania, wyliczanki. Powtarzamy rytmiczne motywy 4\4.
  • Przyspieszamy tempo, ruch, akcentujemy rytmicznie, dodajemy ekspresyjną wokalizację – a nawet krzyk.
  • Przy muzyce poważnej lub elektronicznej naśladujemy ustami dźwięki natury (świergot ptaków, szum wiatru). Muzykujemy za pomocą przedmiotów zaadoptowanych, np. długopisy, kartki papieru, pudełka) Wygrywamy emocje.
  • Każdy uczestnik przyjmuje wygodną dla siebie pozycję ciała (leżącą).Puszczamy nastrojową muzykę, małym dzieciom możemy pokazać odpowiednie fotografie. Możemy wykorzystać w tym miejscu teksty relaksacyjne.
  • Znajomość koncepcji teoretycznych muzykoterapii znajduje szerokie zastosowanie we wspomaganiu komunikacji
  • Słowo jest ściśle związane z muzyką
  • Logorytmika - jedna z metod stosowanych w logopedii i rehabilitacji osób z wadami słuchu. Polega na połączeniu terapii logopedycznej z rytmiką aby oddziaływać na sferę słuchową, słuchowo-ruchową i ruchową osoby, którą się leczy bądź rehabilituje. Metodę tę stosuje się przede wszystkim w pracy z dziećmi, przy czym na jej skuteczność nie ma wpływu ich rozwój intelektualny czy też ruchowy, jak również wrażliwość muzyczna czy jej brak. Najistotniejszym elementem w stosowanych ćwiczeniach słowno-ruchowych jest rytm.

 

MUZYKOTERAPIA A LOGOPEDIA

 

Polecane lektury:

 

Kolejne spotkanie zaplanowane jest 1 II 2016 roku. Zagadnienia poruszane na spotkaniu będziemy przyswajać w formie teoretycznej i praktycznej, dlatego uczestników zapraszamy w wygodnych strojach sportowych.

 

Nowych uczestników prosimy najpierw o kontakt z organizatorami Logopedycznej Grupy Konsultacyjno - Szkoleniowej:

 

Lidia Kosiorek 692-920-221

 

Edyta Trociewicz  502-684-412

Zapraszamy

GODZINY PRACY PORADNI

PONIEDZIAŁEK - PIĄTEK

8.00 - 16.00

 

SZUKAJ

Copyright © 2008-2013 Poradnia Psychologiczno-Pedagogiczna. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Designed by olwebdesign.com